Farce Majeure was een komisch, satirisch en muzikaal televisieprogramma van de NCRV met Alexander Pola, Fred Benavente, Ted de Braak, Jan Fillekers en Henk van der Horst. De muziek van veel liedjes was van Harry Bannink. De eerste uitzending vond plaats op 15 september 1966. Het programma liep onafgebroken tot 1976. Van 1983 tot 1986 werd het nieuw leven ingeblazen met nieuwe afleveringen.De titel is een woordspeling met de Franse term force majeure, dat overmacht betekent. Maar farce betekent in het Frans scherts, of mop, dus farce majeure betekent supermop.

Het programma ging op humoristische wijze in op de actuele gebeurtenissen in Nederland en de wereld, en groeide van eenvoudig vrolijk uit tot scherp satirisch, eigenlijk niet in de stijl van de NCRV van die tijd. Het programma was zeer populair.

Begin jaren zeventig kwam er een nieuwe begintune waarin de leden van Farce Majeure een voor een "Bla blablablabla" zongen. Fred Benavente, de hekkensluiter, zette verrassend genoeg een hoog stemmetje op.

In het programma kwam jarenlang een lied voor (geschreven door Harry de Groot) waarin Ted de Braak op het nieuws van de dag inging. Nadat Ted de Braak uit de groep was gestapt, nam Fred Benavente deze rol over. Het meezingrefrein was:

"Jaaaa... dat is uit het leven gegrepen,
Ja dat is uit het leven een greep.
Het geluk is altijd met de lepen,
Ja daar zit em nou net nou de kneep."

Bij dit lied stonden de als straatzangers verklede acteurs op een markt of een andere drukke plaats in de open lucht, waarbij zij vragen van de voorbijgangers beantwoordden. De vragensteller begon dan altijd met de tekst: "Geacht Farce-forum" waarna de vraag gesteld werd en de leden van het Farce-forum elkaar aankeken wie van de leden de vraag zou beantwoorden. Na kort elkaar te hebben aangekeken wie van het Farce-forum de vraag zou beantwoorden, werd deze vraag dan quasi-spontaan door een van hen beantwoord. Deze vragen waren van tevoren bedacht. De vraagstellers waren dan ook ingehuurde mensen.

Ook tijdens de oliecrisis kwam de carnavalskraker Kiele kiele Koeweit in de top drie van de Nederlandse hitparade. Het werd gezongen op de melodie van Tolhuis van Leon Boedels. De acteurs hadden zich daarvoor als Arabische oliesjeiks verkleed. Het Farce-Majeure-team bood het eerste exemplaar aan aan de heer MahmoudRabbani, de toenmalige honorair-consul van Koeweit. Hoewel de consul geen kwaad in het lied zag, was de regering van Koeweit niet blij met het lied, waardoor Nederland minder hoog aangeschreven kwam te staan in de oliestaten. Dit berustte waarschijnlijk op een misverstand, doordat de regering van Koeweit de (onschuldige) Nederlandstalige tekst niet helemaal heeft begrepen.

   

De vijftigste uitzending werd gevierd met het Farce Majeure-lied, begeleid door het Concertgebouworkest onder leiding van Bernard Haitink. De "straatzangers" waren voor deze gelegenheid in rokkostuum gehuld.

150e uitzending

In april 1976 werd de 150e en voorlopig laatste uitzending gemaakt. Aan het begin was een slapstickfilmpje te zien waarin de heren tijdens de auditie voor Farce Majeure genadeloos afrekenden met hun lookalikes onder het motto "He he, dat ruimt op". Henk van der Horst reed ze omver, Fred Benavente sloeg ze neer, Alexander Pola had genoeg aan "het puntje van een gouwe pen" en Ted de Braak deelde vergiftigde drankjes uit ("Een glaasje Madeira, mydear?", naar zijn tien jaar oude solo-hit). Jan Fillekers dreigde het volgende slachtoffer te worden maar was zo slim om daar niet in te trappen. Ook wierp men de blik vooruit op 2008; De Braak en Pola voerden als bewoners van het Rosa Spierhuis nog eenmaal "Wat dacht je wat" op, maar net als zijzelf hadden de moppen echter een lange baard gekregen. Benavente en Fillekers (die ook zijn eigen zoon speelde op 38-jarige leeftijd) konden er niet meer om lachen. Geen van de voorspellingen, qua uiterlijk en humor, zijn uitgekomen.

Persiflages

Al ver voor Pisa/Verona, Kopspijkers en Koefnoen (en in mindere mate Koot & Bie) deden de leden van Farce Majeure persiflages van Bekende Nederlanders. Zo imiteerde Jan Fillekers onder anderen Ruud Lubbers (o.a. in een parodie op de Andre Hazes-hit Zo heb ik het nooit bedoeld) en Ted de Braak Boer Koekoek. Ook Normaal, Doe Maar, Teach-In en de Dizzy Man's Band werden op de hak genomen, en bij de buitenlandse artiesten waren dat TellySavalas en DemisRoussos. Ruim zeven jaar voordat André van Duin een hit had met Als je huilt maakte Farce Majeure van deze Johnnie Ray-cover een door Ted de Braak gehuild hekeldicht op president Nixon. Op de muziek van RamsesShaffy's Sammy gaf De Braak gratis advies aan de toenmalige burgemeester van Amsterdam, Ivo Samkalden.

Terugkeer in de jaren tachtig

In 1983 kwam Farce Majeure weer bij elkaar voor drie seizoenen. De eerste zes afleveringen werd het team voor het eerst versterkt door een vrouwelijk lid: Hetty Heyting. Zij was onder andere nog eenmaal te zien als Oma Knots in het nummer Bejaarden voor Bejaarden. Ted de Braak vertrok in 1984 naar de KRO om de 1,2,3 show over te nemen van Rudi Carrell. Vanaf dat moment was in elke uitzending een BN-er te gast; te beginnen met Carrell die een Duitstalige propagandafilm over Amsterdam maakte (waarin hij toerist Benavente winkeldiefstal-les gaf). Onder de gastoptredens waren o.a. Mini & Maxi die de achtergrondzang in een liedje over het schoonhouden van de straat deden en Marijke Merckens die als zuster schoon genoeg van al die rollen pepermunt (verwijzing naar de reclame) in haar laatje.

Reünies

   

In 1989 werden Jan Fillekers, Henk van der Horst en Alexander Pola met Ted de Braak herenigd in een jubileumprogramma ter gelegenheid van Harry Banninks 60e verjaardag. Ze zongen twee nummers waaronder Dat kan toch allemaal maar in Nederland, waarmee de afleveringen uit de periode 1985-86 werden afgesloten.

Datzelfde jaar werd een aflevering van de comedyserie Prettig Geregeld (geschreven door Fillekers, Van der Horst en Benavente) vertoond waarin Peter Faber ter ere van zijn zilveren bruiloft offscreen werd getrakteerd op een 28 coupletten tellende versie van Dat is uit het leven gegrepen.

In de periode 2002-2005 verschenen Fred Benavente, Ted de Braak, Jan Fillekers en Henk van der Horst driemaal als Farce Majeure op televisie met Farce Majeure, Meer Farce Majeure en Farce Majeure Plus. Het waren programma's waarin oude beelden weer vertoond werden onder het motto Er is veel nieuw, maar weinig onder de zon. In eerste instantie was sprake van één programma, maar na een groot aantal verzoeken om meer materiaal uit te zenden is besloten ook een tweede en een derde programma te maken. De "Plus" uit het derde programma slaat op het feit dat hierin de nadruk lag op samenwerkingen tussen Farce Majeure en externe komieken.